Midden de jaren'60 begon het Formule 1 circus Canada
te bezoeken. Zoals steeds in Canada het geval is, was er ook hier
sprake van een rivalitEit tussen het Frans en het Engelssprekende
gedeelte. Men kwam tot een compromis om de race het ene jaar in
Mosport en het volgende jaar in Mont-Tremblant te houden. De
afspraak hield echter niet lang stand omdat het circuit van
Mont-Tremblant vanaf 1970 als te gevaarlijk werd beschouwd. Vanaf
dan reed de Formule 1 alleen nog op het circuit van Mosport.
Door de successen van Gilles Villeneuve in 1977 (Hij had toen al
voor Ferrari getekend voor het seizoen '78) beslisten de Franstalige
Canadezen dat ze een nieuw circuit nodig hadden. Een volledig nieuw
circuit was echter om financiële redenen niet mogelijk. Bovendien
zou de bouw ervan te lang duren. Men kwam met het voorstel af om op
het eiland 'Ile Notre Dame' de openbare wegen zodanig te verbinden
dat er een racebaan zou ontstaan.
Het eiland was gebouwd in 1967 tussen de St.Lawrence rivier en het
St.Lawrence kanaal. In eerste instantie was het eiland bedoeld als
thuisbasis voor de wereldtentoonstelling van 1967. Het stond vol met
futuristische paviljoenen van verschillende landen. Op het eiland,
dat slechts enkele minuten van Montreal ligt, werden ook de
roeiwedstrijden van de Olympische Spelen van 1976 gehouden. De stad
vond de benodigde 2 miljoen dollar om het circuit aan te leggen. De
baan werd ontworpen door Roger Peart. Het circuit was net op tijd
klaar voor de Grand Prix van Canada die plaatshad op 8 oktober 1978.
Gilles Villeneuve had in '78 nog geen race gewonnen. Lotus
domineerde het seizoen met het type 79 die bekend stond om zijn
grondeffect dat de wagen creëerde. Mario Andretti was al
wereldkampioen geworden op het circuit van Monza, maar helaas werd
dit overschaduwd door de dood van zijn teamgenoot Ronnie Peterson.
De volgende race, op Watkins Glen, werd gewonnen door de Ferrari van
Carlos Reutemann. De 70.000 toeschouwers hoopten in Canada
natuurlijk op een overwinning van hun idool, Gilles Villeneuve. De
race werd gedomineerd door de vervanger van Ronnie Peterson bij
Lotus, Jean-Pierre Jarier. Hij reed 49 van de 70 ronden aan de
leiding, maar dan begaf de motor van zijn Lotus het. Gilles
Villeneuve nam de leiding over en won de race onder het luid applaus
van het pubiek.
Het jaar erna won Alan Jones in een Williams, maar het belangrijkste
feit die dag was dat Niki Lauda er zijn afscheid aan de Formule 1
aankondigde. Ook in 1980 won Jones. En ditmaal ook de wereldtitel
ondanks een crash bij de start samen met zijn enige rivaal voor de
titel Nelson Piquet. De aanrijding tussen die twee veroorzaakte een
massale crash en de race werd stopgezet. Eén van de belangrijkste
slachtoffers van de crash was Mike Tackwell. Het was tot op dat
moment de jongste starter ooit in een Grand Prix Formule 1. Hij reed
echter maar enkele meters. Zelf kon hij de crash ontwijken, maar
zijn twee teamcollega's beschadigden hun wagen wel. Vermits Tyrrell
maar één reservewagen ter beschikking had moest Mike Tackwell zijn
wagen afstaan en zat zijn race er al op nog voor ze eigenlijk begon.
Tijdens de race zelf was er nog een crash van Jean-Pierre Jabouille,
nadat de ophanging van zijn Renault het begaf. Hij hield aan deze
crash zware verwondingen over.
Door het tijdstip van de race, in de herfst, was het weer niet
altijd goed te noemen. In 1981 won Lafitte in een Ligier in de
gietende regen. Hij had de overwinning vooral te danken aan zijn
Michelin banden en de souplesse van de V12 Matra motor. Villeneuve
reed eveneens een schitterende race in de absoluut niet competitieve
Ferrari. Hij werd schitterend derde.
In 1982 begon de race al droevig. Een maand eerder was Giles
Villeneuve tijdens de trainingen voor de Grand Prix van België om
het leven gekomen. Didier Pironi, zijn ex-teamcollega was de snelste
tijdens de trainingen maar liet bij de start zijn motor afslaan.
Paletti, die in een Osella achteraan was gestart, knalde er
achterop. Enkele ogenblikken later vloog zijn wagen in brand.
Paletti, een jonge Italiaan, overleed later in het ziekenhuis.
Piquet won de race in een Brabham/BMW. Het betekende meteen de
eerste turbo zege voor de motorenbouwer uit Munchen. Ook in 1984 won
BMW. Ferrari was de beste met Arnoux in 1983 en Alboreto in 1985. In
1986 werd de race dan weer gewonnen door Nigel Mansell in een
Williams/Honda.
Na een onenigheid tussen de FIA en de organisatoren van de Grand
Prix van Canada werd de race in '87 van de kalender geschrapt. In
'88, nadat de baan enkele veranderingen had ondergaan, won Thierry
Boutsen de regenrace in een Williams/Renault. Hij had wel geluk dat
de leider Ayrton Senna, op enkele ronden van het einde met motorpech
zijn wagen aan de kant van de baan moest zetten. In 1989 won Nelson
Piquet in een Benetton nadat Nigel Mansell in de laatste ronde, al
zwaaiend naar het publiek, was stilgevallen. In 1995 won Jean Alesi
de race nadat Michael Schumacher uitviel.
In 1996 was het weer erg druk in Montreal, want opnieuw verscheen er
een lokale held aan de start. Jacques Villeneuve, zoon van Gilles,
maakte dat seizoen zijn Formule 1 debuut in een Williams. Helaas
voor het talrijke publiek won zijn teamgenoot Damon Hill de race. In
1997 en 1998 was Michael Schumacher de beste. De race in '97 werd
trouwens voortijdig stopgezet na een zware crash van Olivier Panis.
In 1999 maakte Michael Schumacher één van zijn weinige fouten. Hij
knalde in de muur. Zijn rivaal voor de titel, Mika Hakkinen, won de
race. In 2000 won Michael Schumacher echter opnieuw de race. Het
jaar erna was het zijn broer Ralf die op de hoogste podiumplaats
mocht staan. Michael Schumacher maakte het feestje compleet door als
tweede te eindigen. In 2002 - 2003 en 2004 was telkens Michael
Schumacher de beste in zijn Ferrari. Dit jaar was het echter Kimi
Raïkkönen die met de overwinning ging kopen.
Als je op de hoogte wil blijven van de laatste ontwikkelingen op het
circuit, bezoek dan de officiële website van het circuit:
http://grandprix.ca/site.php
Bron: F1-Geschiedenis.be
Enfin, terug naar 2013. Drama omtrent banden. Banden die in Canada
aangepast zouden worden. Pirelli heeft echter geroepen dat dit niet
zal gebeuren voor de Grand Prix van Canada. Wat ik mij herinner is
dat banden afgelopen jaar, 2012, van doorslaggevende factor waren
tijdens de race. Diverse rijders hingen in de cliff en Alonso zag
zijn overwinning in rook op gaan! Van dit jaar weten we dat banden
nog harder slijten! Wat dit betekent voor Canada gaan we zien!!
