Nürburgring

Overzicht Formule 1               Overzicht circuits

Lay-out Nürburgring

Geschiedenis van het circuit

Er zijn veel 'grote' racecircuits, maar geen enkel circuit kan de vergelijking met de Nürburgring doorstaan. Het 22,810 km lange circuit dat door de beboste Eifel loopt in het westen van Duitsland, is gelegen kort bij het stadje Nürberg, niet zo ver van de Belgische grens. Het circuit was het idee van het lokale districtiehoofd Dr Creutz die vooral de werkgelegenheid in gedachte had. Door het circuit hoopte hij ook het toerisme in deze regio een impuls te geven. De baan kon, buiten het racen, ook gebruikt worden door de Duitse autoconstructeurs om hun nieuwe wagens te testen. Het idee kreeg de steun van de burgemeester van Keulen, Konrad Adenauer. Diezelfde Adenauer werd korte tijd later kanselier van Duitsland, en kon het parlement overtuigen om 15 miljoen DM vrij te maken voor het enorme project. De werken begonnen in 1925 en waren afgelopen in juni 1927. Voor de eerste race lag de baan er nat bij. Deze race werd gewonnen door Rudi Caracciola. Een maand later werd op het circuit al de Grand Prix van Duitsland gereden. Voor niet minder dan 100.000 toeschouwers won Otto Merz de race in een Mercedes-Benz.

Eigenlijk bestond het circuit uit twee delen die apart konden gebruikt worden. In totaal waren er 172 bochten. De Nordschleife was iets meer dan 22 km lang, de Sudschleife iets meer dan 7 kilometer. Waar de twee banen bij alkaar kwamen was de pits en ook een enorme grote houten tribune. Er was in die tijd zelfs al een sporthotel.

Op dit circuit behaalde Tazio Novulare zijn grootste overwinning in een Alfa Romeo in het jaar 1935. Juan Manuel Fangio reed hier zijn beste race ooit, door van achteraan terug te vechten in zijn Maserati 250F , om de race alsnog te winnen in 1957. Jackie Stewart won in 1968 de race, die doorging ondanks de mist, met zijn pols in het gips. Heel wat grote verhalen zijn hier geschreven.

Maar, zulk een snel en spectaculair circuit heeft ook zijn slachtoffers. Op zeer veel plaatsen hebben er dodelijke ongevallen plaatsgehad. Na verloop van tijd werd de veiligheid en TV belangrijker. Het was onmogelijk om de ganse baan in beeld te brengen. Daarvoor zouden honderden camera's nodig zijn geweest, en uiteraard kon geen enkel TV-station dit betalen.

Maar uiteindelijk zou de veiligheid het einde betekenen van de 'oude' Nürburgring. In het begin van de jaren '70 probeerde men de veiligheid van de baan nog te verbeteren door op vele plaatsen vangrails en waar mogelijk uitloopzones te creëren. Maar de problemen bleven. In 1976 stelde Niki Lauda voor om het circuit te boycotten. De andere rijders stemden tegen en de race ging gewoon door op 1 augustus 1976. Tijdens de race verloor Niki Lauda de controle over zijn stuur. Zijn wagen katapulteerde in de zijkant alvorens terug op de baan te komen. Direct stond zijn wagen in brand. Arturo Merzario, Guy Edwards, Brett Lunger en Harald Ertl redden Lauda van een zekere dood, al was hij wel zeer ernstig verbrand. Op het einde van dat seizoen werd de vergunning van de Nürburgring voor het houden van Formule 1 races ingetrokken.

Andere racecategorieën reden er nog wel. In mei 1982 werd er de laatste internationale wedstrijd gehouden. Het was een 1000 km voor sportcars. Ondertussen waren de werken aan de nieuwe Nürburgring al begonnen. In de lente van 1982 was het nieuwe circuit klaar. Om dit te vieren werd er een wedstrijd georganiseerd met één van de sterkste deelnemersvelden allertijden. De wagens waren allemaal gelijk, namelijk een Mercedes 190E. Enkele rijders die toen meereden waren: Niki Lauda, Keke Rosberg, Alain Prost, Alan Jones, Carlos Reutemann, Jacques Lafitte, John Watson, Ayrton Senna, Jody Scheckter, James Hunt, Stirling Moss, Jack Brabham, Phil Hill, Denny Hulme, John Surtees en Elio De Angelis. Senna, nog een groentje in de Formule 1, liet zijn talent bewonderen en won de race voor Lauda en Reutemann, Rosberg en Watson. Een maand later, op dezelfde dag als de 24 uur van Le Mans, werd er op de nieuwe Nürburgring een eerste keer een internationaal evenement gehouden. Het was een wedstrijd voor het Europees kampioenschap Formule 3. 

De Formule 1 kwam in oktober 1984 een eerste keer terug met de Grand Prix van Europa. Alain Prost won de wedstrijd in een McLaren. In augustus 1985 won Michele Alboreto de enige Grand Prix van Duitsland die op de nieuwe Nürburgring werd verreden. Daarna verdween de Formule 1 van de Nürburgring. Het circuit werd het slachtoffer van de commercie, maar ook van zijn onpopulariteit. De nieuwe ring zou nooit worden zoals de oude ring.

Op het einde van de jaren '80 en het begin van de jaren '90 kon het circuit overleven zonder de Formule 1. Er stonden allerlei andere races op het programma. Zelfs de oude ring werd af en toe nog eens gebruikt. Het hoogtepunt van het jaar was de 24-uursrace met de deelname van honderden coureurs. Ook de fans waren massaal aanwezig, met tienduizenden in hun tentjes en campers. Ze dronken bier, aten worst en keken naar de race. Het was net als in die goede oude tijd van de Formule 1.

Gelukkig voor de Nürburgring kwam er dan een Duitse topper, namelijk Michael Schumacher. Hij woonde op slechts 40 km van het circuit. Door zijn aanwezigheid werd de druk om de Formule 1 terug te halen naar de Nürburgring opgevoerd. In 1995 was het dan zover. Omdat werledwijd de circuits aanpassingen hadden ondergaan om de snelheid van de wagens binnen de perken te houden, leek het circuit nu mee te vallen. Alleen het weer gooide regelmatig roet in het eten. In '95 en '96 werd er de Grand Prix van Europa gereden. In '97 en '98 de Grand Prix van Luxemburg. Vanaf 1999 kreeg de wedstrijd terug de naam Grand Prix van Europa.

In 2002 werd het circuit aangepast met een stadion gedeelte. De inhaalmogelijkheden werden aanzienlijk vergroot, zeker in de eerste bocht na de start.

Maar ook het oude circuit ligt er nog steeds. Hier kan je nog steeds zien hoe een circuit er vroeger uitzag. Vangrails zie je nog, en de controletoren staat er ook nog. Als je ooit eens in de buurt van Nürberg bent, moet je zeker eens langsgaan. Voor enkele € kan je zelfs nog een rondje rijden op het 22 km traject. Indrukwekkend! Hoe een beginnend coureur dit circuit moest leren kennen is me nog steeds een raadsel. Als je de oude Nürburgring eens op snelheid wil rijden zal je het toch op een compurtersimulatie moeten doen vrees ik. In het spel 'Grand Prix Legends' kan je dat doen met de wagens zoals ze waren in het jaar 1967. Maar vergis je niet, ook hier blijft een rondje op de baan blijven heel moeilijk.

En om af te sluiten herhaal ik de woorden van Jackie Stewart. "Er gaf me niets meer voldoening dan te winnen op de Nürburgring en toch was ik altijd bang. Elke keer ik thuis vertrok voor de Grand Prix van Duitsland te gaan rijden, draaide ik me nog eens om. Ik was nooit zeker dat ik zou terugkeren naar huis".

Wil je de laatste ontwikkelingen volgen van de Nürburgring? Breng dan een bezoekje aan hun officiële website: http://www.nuerburgring.de/ 

Idee, ontwerp en webmaster: Jos Van Aken

F1-Geschiedenis.be - 2004