De firma British Racing Partnership werd gesticht door de vader (Alfred) en de manager (Ken Gregory) van Stirling Moss.Stirling zelf had contractuele verplichtingen met andere teams en zo werd het doel van BRP om hem te voorzien van een goede wagen, eens hij vrij zou zijn. Ondertussen zouden ze ook de kans geven aan jonge Britse talenten om hun kunsten te vertonen en op te klimmen in de hiërarchie. Het team gaf in eerste instantie de kans aan Tommy Bridger en Stuart Lewis-Evans. Ze reden in een Cooper-Climax F2 wagen in verschillende F1 en F2 wedstrijden in 1958. Ze namen wel niet deel aan F1 wedstrijden die meetelden voor het wereldkampioenschap. Stuart Lewis-Evans reed enkele mooie resultaten bij elkaar, waaronder een overwinning in de BRSCC F2 race op het circuit van Brands Htch.

 

Het seizoen daarna verwierf BRP twee Cooper-Borgwards voor respectievelijk Ivor Bueb, George Wicken en Chris Bristow. Een F1 BRM was en voor Stirling Moss maar deze wagen werd vernietigd door Hans Herrmann in het beruchte ongeval op de Avus ring. Bristow deed het dat seizoen in verschillende races meer dan behoorlijk want hij wist enkele races te winnen.

 
In 1960 kon Gregory een grote sponsor aan het team binden. Yeoman Credit zorgde er mee voor dat er drie Cooper-Climax 51s konden worden aangeschaft. Eentje werd er verhuurd aan Olivier Gendebien voor de Belgische GP en hij eindigde er zelfs mooi derde mee. Dit zou het beste resultaat van het team blijken te zijn in een race die meetelde voor het wereldkampioenschap F1. Helaas voor het team (dat toen onder de naam Yeoman Credit Racing Team door het leven ging) verloren ze die dag ook Brisdtow die tijdens de GP verongelukte. De rest van het jaar dook de wagen her en der op met verschillende coureurs aan het stuur. Het waren Tony Brooks, Henry Taylor, Bruce Halford en zelfs Phil Hill. Ook doken ze regelmatig op in F2 wedstrijden met Jack Sears aan het stuur.

  
Voor het seizoen 1961 vond BRP een andere sponsor uit de financiële sector, namelijk United Dominion Trust Laystall. Ze kochten met het sponsorgeld een Lotus 18 voor Henry Taylor en Cliff Allison. Deze laatste werd later vervangen door Masten Gregory. Stirling Moss reed één van de wagens naar de overwinning tijdens de Silver City Trophy op het circuit van Brands Hatch. Later won hij ook nog 2 wedstrijden in Scandinavië
 
Innes Ireland werd in 1962 de teamgenoot van Masten Gregory, maar de Lotussen waren niet competitief meer en werden vervangen door de Lotus 24. Deze laatste waren overbodig geworden bij het Lotus fabrieksteam omdat deze het type 25 ter beschikking hadden. Ireland en Gregory wonnen beiden een kleine wedstrijd. Tegen het einde van het jaar nam BRP de beslissing om hun eigen wagens te gaan bouwen. Ze werden ontworpen door Tony Robinson en volgden in grote lijnen het concept van de Lotus 25. Ze werden uitgerust met een BRM V87 motor en kwamen in de zomer van 1963 voor het eerst aan de start van een race. Ireland eindigde vierde in Nederland en Italië en derde in Solitude, een race die niet meetelde voor het wereldkampioenschap.
  

In 1964 vormde Ireland een team met Trevor Taylor. Beide kregen de beschikking over een BRP die slechts enkele kleine wijzigingen had ondergaan. Het team probeerde een voet aan de grond te krijgen in de Forule 1 door hun kandidatuur te stellen voor de nieuw opgerichte vereniging van constructeurs. Helaas werd hun kandidatuur afgewezen. Op het einde van het seizoen besloot BRP niet verder te gaan in de Formule 1. In een ijltempo werden er wagens gebouwd om deel te nemen aan de 500 mijl van Indianapolis. Gregory reed op een mooie vierde plaats toen zijn versnellingsbak het begaf.

  
BRP smeed plannen om in 1966 terug te keren naar de Formule1, maar de plannen werden nooit concreet en BRP sloot zijn deuren. Ken Gregory ging zijn commerciële gaven verder benutten in de luchtvaartsector.