Walter Brun en Paolo Pavanello hadden beiden al een succesvolle carrière achter de rug in verschillende autosportdisciplines. Brun als coureur in de sportscarwereld en later als teameigenaar en Pavanello met het Euroracing Formula 3 team. Met het Euroracing Alfa Romeo team had hij bovendien al F1 ervaring opgedaan. Nadat Alfa Romeo eind 1985 de beslissing had genomen om zich terug te trekken ging Pavanello op zoek naar een alternatief voor de volgende jaren. Hij ging een samenwerking aan met Brun, die zich vooral met de zakelijke kant ging bezighouden terwijl Pavanello zich vooral op de technische know-how en de ingenieurs ging ontfermen.

 

Euro Brun werd geboren en maakte hun debuut in de F1 tijdens het seizoen 1988. Het team maakte gebruik van de Euroracing basis in Senago en de vroeger ontwerper van Alfa Romeo, Mario Tolentino ontwierp de ER188 die aangedreven werd door een Cosworth DFZ motor. Het team had twee wagens ter beschikking voor Oscar Larrauri en Stefano Modena. Het team kon zich voor de meeste races wel kwalificeren, maar kon tijdens de races nergens potten breken. Het beste resultaat werd neergezet door Stefano Modena tijdens de GP van Canada. Hij werd er 15e. Brun, die ambitieus was, ging op het einde van het seizoen op zoek naar alternatieven. Hij probeerde, met de steun van de Zwitserse financier Joachim Luhti, golfer Greg Norman en journalist Peter Windsor het team Lotus en Brabham op te kopen. Helaas voor hem gingen geen van deze deals door. Brun zag geen andere keuze dan alleen verder te gaan. Hij nam in februari 1989 de ontwerper George Ryton in dienst. Deze had zijn strepen al verdiend bij niemand minder dan het Ferrari team. Hij ging in Groot-Brittannië een bedrijf oprichten, Brun Technics genaamd. Ondertussen werkte Bruno Zava aan de ER188B, maar deze keer aangedreven door een Judd motor. Brun had bovendien een poging ondernomen om de Oostenrijkse Neotech motor in zijn wagen te leggen. Dit project kwam echter nooit van de grond door een gebrek aan financiën.

 

Greg Foitek werd aangeworven om met de enige wagen te rijden, maar slaagde er geen enkele keer in de wagen te kwalificeren voor de race. Erger nog, hij slaagde er maar één keer in (de eerste race van het seizoen) de wagen door de voorkwalificatie te krijgen. De nieuwe wagen, de ER189 werd voor het eerst ingezet tijdens de GP van Duitsland, maar ook dat bracht geen zoden aan de dijk. Nadat Foitek het team had verlaten nam Larrauri zijn plaats terug in. Maar ook hij slaagde er niet in zich ook maar eenmaal in zich te plaatsen voor de kwalificatie.

 

Een gefrustreerde Ryton ontwierp een B-versie voor het seizoen 1990, maar verliet dan het team om te gaan werken voor Tyrrell. Het team ging in zee met Roberto Moreno en Claudio Langes. De wagen was een stuk beter dan het vorige seizoen, maar helaas ontbrak het nu aan geld om de wagen verder te ontwikkelen en dit ondanks de inspanningen van de Nederlandse ingenieur Kees Van Der Grint. Roberto Moreno kon zich vijf keer plaatsen voor de kwalificaties en daarvan kon hij twee keer voor de race kwalificeren. Een 16e plaats werd zijn beste resultaat. Langes kon geen enkele keer voorbij de voorkwalificatie geraken. Op het einde van het Europese seizoen sloot het team zijn deuren.