INDIANAPOLIS

<< Overzicht >>

LAY-OUT VAN HET CIRCUIT

GESCHIEDENIS VAN HET CIRCUIT

Het oudste, nog in gebruik zijnde circuit is gebouwd in 1908. Carl Fischer, James Allison, Arthur Newby en Frank Wheeler zorgde voor de benodigde 75.000 dollar voor de financiering van een 2,5 mijl lange oval. De eerste activiteit, in juni 1909, was er eentje voor ballonvaarders, een andere passie van Fischer. De eerste autorace werd gereden in augustus 1909. Al snel werd duidelijk dat de ondergrond verhard moest worden want er waren toen al veel ongevallen. Men legde er nadien niet minder dan 3,2 miljoen plaveien en al snel kreeg de baan de bijnaam 'The Brickyard'.

De eerste Indy 500 had plaats in 1911 en werd gewonnen door Ray Harroun in zijn eigen gebouwde Marmon Wasp. Het jaar erna leek de Mercedes van Ralph de Palma te gaan winnen. Zijn wagen begaf het echter 5 1/2 ronde voor het einde. Zijn voorsprong bedroeg op dat moment meer dan 5 ronden. Ze duwde de zware wagen verder en telkens kwam Joe Dawson voorbij. De Mercedes was in de laatste rechte stuk toen Dawson over de finish reed.

De reputatie van de wedstrijd groeide snel en in 1913 was de wedstrijd al wereldbekend. Toen won de Fransman Jules Goux in een Peugeot. De Fransen stonden met Rene Thomas weer op het hoogste schavotje met een Delage in 1914. De Palma kon in 1915 dan toch ook een keertje winnen. Vanaf dat moment had de eerste wereldoorlog ook Indianapolis in zijn greep. In 1919 stond de wedstrijd dan terug op de kalender.

Een nieuwe generatie rijders kondigde zich aan. De snelheden werden jaar na jaar hoger. In 1925 won De Paolo de eerste keer met een gemiddelde snelheid van meer dan 100 MPH (mijl per uur) En zoals steeds het geval is, waar de snelheden omhoog gaan, komen er ook meer ongevallen.

In 1927 werd de baan verkocht, maar geld om de baan te onderhouden of te verbeteren was er in die tijd helaas niet beschikbaar.

In de jaren '30 waren Louis Meyer en Wilbus Shaw de sterren, maar de baan begon een beangstigend hoge tol te eisen. Twee doden in 1931, twee in 1932, vijf in 1933, twee in 1934, vier in 1935,...

Daarna werden er eindelijk aanpassingen aan de baan gemaakt. Grote delen werden geasfalteerd. Meyer won zijn derde Indy 500, een record op dat moment.

Wilbur Shaw was de eerste die de wedstrijd twee keer op rij kon winnen. In 1939 en 1940 mocht hij telkens op het hoogste podiumtrapje plaatsnemen. Toen hij voor zijn derde zege ging, crashte hij echter, en brak meerdere ruggewervels. In 1941 won Mauri Rose een eerste keer, maar vooral het afbranden van de pits 's morgens voor de race zal van die editie onthouden blijven.

Deze werden echter weer snel heropgebouwd, maar toen brak helaas de tweede wereldoorlog uit, en Indianapolis werd weer vergeten.

In 1945 was de baan in een erg slechte staat. De Speedway werd gekocht door Tony Hulman. Er werden vrijwel direct grootste werken aangevat. Nieuwe tribunes werden gebouwd, tunnels onder de baan, een controle toren, kantoren, later ook nog een museum. Begin van de jaren '70 werden er ook twee golfbanen aangelegd. Eentje van 9 holes, binnen de oval, en eentje van 18 holes buiten de baan. Er kwam zelfs een motel met 96 kamers.

Op sportief gebied won Mauri Rose in 1947 en 1948. In '49 had hij af te rekenen met mechanische problemen op 8 ronden van het einde toen hij in het wiel van de leider reed. Een derde opeenvolgende zege was hem duidelijk niet gegund.

Vanan 1950 maakte de Indy 500 deel uit van het wereldkampioenschap Formule 1. Niet dat het veel verschil uitmaakte, want de Amerikanen kwamen niet naar de races in Europa, en de Europeanen (op een enkele uitzondering niet te na gesproken) gingen niet naar de Indy 500.

Nadat Rose in '51 was gestopt met racen, stond er een nieuwe ster op namelijk: Bill Vukovich, de zotte Rus, zoals hij werd genoemd. Negen ronden voor het einde van de race in 1952 begaf zijn wagen het. Troy Ruttman won op 22-jarige leeftijd de race. Hij was op dat moment de jongste winnaar van de Indy 500. Vukovich won in '53 en '54. In '55 reed hij aan de leiding toen hij een zwaar ongeval had. Hij liet hierbij het leven. De legende van 'niemand wint de Indy 500 drie keer achter elkaar' bleef bestaan.

De snelheden bleven jaarlijks stijgen. De Indy 500 trok ook hoe langer hoe meer toeschouwers. Deze waren door het dolle heen door de hoge snelheden en helaas ook door de vele ongevallen. In 1958 gebeurde de grootste crash ooit op de Speedway. Wagen na wagen beukte op elkaar in. Jerry Unser werd zelfs over de muur gekatapulteerd. Verrassend genoeg vielen er geen zwaar gewonden of doden.

Vanaf 1961 telde de Indy 500 niet meer mee voor het wereldkampioenschap Formule 1. Eigenaardig genoeg begon daarna de buitenandse invasie.

In 1961 werd dan eindelijk de volledige baan geasfalteerd. In 1963 kwam Jim Clark met de Lotus (met motor achterin) aan de start. De andere wagens, allemaal met de motor vooraan, wisten direct dat hun tijd voorbij was. AJ Foyt was in 1964 de laatste die kon winnen met een wagen waarin de motor voorin lag. Het jaar erna, in 1965, won Clark de race. In 1966 ontweek Graham Hill een crash bij de start om daarna naar de overwinning te rijden.

Dan was het tijd voor een nieuwe generatie om de Indy 500 te domineren. Foyt, Mario Andretti, Johhny Rutherford, Gordon Johncock en de gebroeders Unser (Al en Bobby). Foyt won in 1988 bij zijn 30(!) deelname de wedstrijd voor de vierde keer. Al Unser evenaarde deze prestatie terwijl zijn broer Bobby op drie overwinningen bleef steken net als Rutherford.

In de jaren '80 waren de gemiddelde snelheden al opgelopen tot boven de 200 MPH.

Tony George, de kleinzoon van Tony Hulman, nam de leiding van de Speedway over in januari 1990. Hij voegde direct nieuwe wedstrijden toe aan de kalender van Indianapolis. The Brickyard 400 NASCAR race en een de internationale race van kampioenen. Hij voerde ook verbeteringenswerken uit aan het circuit en de accomodatie. Zelfs de golfterreinen werd in ere hersteld en hernoemd tot Brickyard Crossing Golf Course. Het is trouwens de plaats van een groot tornooi in de PGA tour. George is ook de stichter van de Indy Racing League.

De Formule 1 had zijn laatste race in de USA in Phoenix 1991. In 1998 ondertekende George een contract met Bernie Ecclestone dat vanaf 2000 de Formule 1 naar Indianapolis zou afzakken. Hij liet op de binnenterreinen een nieuw circuit aanleggen en bouwde een heus pitscomplex. De race werd in 2000 een groot succes. Michael Schumacher won de wedstrijd. De volgende races werden gewonnen door Hakkinen (2001) Rubens Barrichello (2002) en driemaal Michael Schumacher (2003 tot 2005). In 2005 werd de race echter een heuse ramp. Slechts drie teams wilden racen. Alle andere teams trokken zich terug na de opwarmronde omdat hun Michelin banden de race niet aankonden. De wedstrrijd werd gereden onder luid gejoel van het publiek. Of er volgend seizoen nog een race op Indianapolis komt is op dit moment nog hoogst onzeker.

Na de blamage van 2005 werd er in 2006 met spanning uitgekeken of de race nog zou doorgaan, en indien zo, of de toeschouwers er nog een boodschap aan hadden. Op beide vragen bleek het antwoord 'ja' te zijn. Michael Schumacher won de race voor het vierde opeenvolgende jaar.

Wil je op de hoogte blijven van de laatste ontwikkelingen op Indianapolis kan je altijd de officiële website raadplegen: http://www.usgpindy.com/