500 MIJL VAN INDIANAPOLIS 1952

XXXVIth Indianapolis International Motor Sweepstakes

<< Overzicht >>

GESCHIEDENIS CIRCUIT 'INDIANAPOLIS'

Het oudste, nog in gebruik zijnde circuit is gebouwd in 1908. Carl Fischer, James Allison, Arthur Newby en Frank Wheeler zorgde voor de benodigde 75.000 dollar voor de financiering van een 2,5 mijl lange oval. De eerste activiteit, in juni 1909, was er eentje voor ballonvaarders, een andere passie van Fischer. De eerste autorace werd gereden in augustus 1909. Al snel werd duidelijk dat de ondergrond verhard moest worden want er waren toen al veel ongevallen. Men legde er nadien niet minder dan 3,2 miljoen plaveien en al snel kreeg de baan de bijnaam 'The Brickyard'.

De eerste Indy 500 had plaats in 1911 en werd gewonnen door Ray Harroun in zijn eigen gebouwde Marmon Wasp. Het jaar erna leek de Mercedes van Ralph de Palma te gaan winnen. Zijn wagen begaf het echter 5 1/2 ronde voor het einde. Zijn voorsprong bedroeg op dat moment meer dan 5 ronden. Ze duwde de zware wagen verder en telkens kwam Joe Dawson voorbij. De Mercedes was in de laatste rechte stuk toen Dawson over de finish reed.

De reputatie van de wedstrijd groeide snel en in 1913 was de wedstrijd al wereldbekend. Toen won de Fransman Jules Goux in een Peugeot. De Fransen stonden met Rene Thomas weer op het hoogste schavotje met een Delage in 1914. De Palma kon in 1915 dan toch ook een keertje winnen. Vanaf dat moment had de eerste wereldoorlog ook Indianapolis in zijn greep. In 1919 stond de wedstrijd dan terug op de kalender.

Een nieuwe generatie rijders kondigde zich aan. De snelheden werden jaar na jaar hoger. In 1925 won De Paolo de eerste keer met een gemiddelde snelheid van meer dan 100 MPH (mijl per uur) En zoals steeds het geval is, waar de snelheden omhoog gaan, komen er ook meer ongevallen.

In 1927 werd de baan verkocht, maar geld om de baan te onderhouden of te verbeteren was er in die tijd helaas niet beschikbaar.

In de jaren '30 waren Louis Meyer en Wilbus Shaw de sterren, maar de baan begon een beangstigend hoge tol te eisen. Twee doden in 1931, twee in 1932, vijf in 1933, twee in 1934, vier in 1935,...

Daarna werden er eindelijk aanpassingen aan de baan gemaakt. Grote delen werden geasfalteerd. Meyer won zijn derde Indy 500, een record op dat moment.

Wilbur Shaw was de eerste die de wedstrijd twee keer op rij kon winnen. In 1939 en 1940 mocht hij telkens op het hoogste podiumtrapje plaatsnemen. Toen hij voor zijn derde zege ging, crashte hij echter, en brak meerdere ruggewervels. In 1941 won Mauri Rose een eerste keer, maar vooral het afbranden van de pits 's morgens voor de race zal van die editie onthouden blijven.

Deze werden echter weer snel heropgebouwd, maar toen brak helaas de tweede wereldoorlog uit, en Indianapolis werd weer vergeten.

In 1945 was de baan in een erg slechte staat. De Speedway werd gekocht door Tony Hulman. Er werden vrijwel direct grootste werken aangevat. Nieuwe tribunes werden gebouwd, tunnels onder de baan, een controle toren, kantoren, later ook nog een museum. Begin van de jaren '70 werden er ook twee golfbanen aangelegd. Eentje van 9 holes, binnen de oval, en eentje van 18 holes buiten de baan. Er kwam zelfs een motel met 96 kamers.

Op sportief gebied won Mauri Rose in 1947 en 1948. In '49 had hij af te rekenen met mechanische problemen op 8 ronden van het einde toen hij in het wiel van de leider reed. Een derde opeenvolgende zege was hem duidelijk niet gegund.

Vanan 1950 maakte de Indy 500 deel uit van het wereldkampioenschap Formule 1. Niet dat het veel verschil uitmaakte, want de Amerikanen kwamen niet naar de races in Europa, en de Europeanen (op een enkele uitzondering niet te na gesproken) gingen niet naar de Indy 500.

GRANDS PRIX VERREDEN OP INDIANAPOLIS