Vorig jaar was de Grand Prix van Duitsland voorbehouden voor Formule 2 wagens. Dit jaar behoorde de race echter terug tot het wereldkampioenschap Formule 1. De race kreeg de ietwat onbeduidende ‘Grand Prix van Europa’ als titel. Aan belangstelling was er geen gebrek want met 27 inschrijvingen konden de organisatoren niet klagen. Het waren dezelfde teams en namen die we al het hele seizoen zagen tijdens de wedstrijden. Er werd met meer dan gewone belangstelling uitgekeken naar het debuut van de nieuwe ‘Coventry-Climax’ V8 motor. Jack Brabham kreeg de eer om als eerste van deze motor gebruik te maken in zijn aangepaste Cooper. Helaas ging de motor al vrij snel stuk en moest hij voor de race toch een beroep doen op dezelfde motor als alle andere coureurs die reden met een ‘Coventry-Climax’ motor. Jo Bonnier had enkele weken geleden op dit circuit nog een extra test afgelegd in zijn Porsche. Deze extra test bleek nuttig te zijn want na de eerste training had de Zweed de snelste tijd in 9’06,6”. In de namiddagtraining ging hij nog 1,8 seconde sneller, maar werd wel geklopt door Phil Hill die een ronde reed in 8’55,2”. Jack Brabham probeerde korte tijd de V8 motor. Op zaterdag reed hij 9’01,4” wat de snelste tijd van de dag bleek te zijn en goed voor een tweede startplaats. Stirling Moss was net 0,3 seconde trager en werd zo derde. Geen enkele andere coureur kon de tijd van Jo Bonnier nog verbeteren, dus mocht hij starten op de vierde plaats op de eerste rij. De vier coureurs op de eerste rij vertegenwoordigden vier verschillende constructeurs. Jim Clark en Michael May waren tijdens de trainingen allebei het slachtoffer van een crash. Beide waren ongedeerd maar beschadigden wel hun wagen zodat deze onbeschikbaar was voor de race. Voor Jim Clark was dat geen probleem omdat hij een reservewagen ter beschikking had. Michael May had deze echter niet en kon op zondag dan ook alleen maar toekijken.

Rond de middag waren er hevige buien boven het circuit van de Nürburgring. Iedereen keek dan ook met belangstelling uit naar de bandenkeuze die de coureurs zouden maken. Toen de 26 wagens op de grid stonden, was het wel gestopt met regenen, maar lag de baan nog nat. Iedereen keek naar iedereen om hun eigen bandenkeuze te toetsen aan de anderen hun keuze. Kort na 14.00 uur gaf Juan Manuel Fangio de start. Jack Brabham, op droogweerbanden, maakte de beste start en nam de leiding direct in handen voor Jo Bonnier en Stirling Moss. Minder dan een minuut later spinde hij echter op een natte plek op de baan. Hij moest meteen de strijd staken. Stirling Moss nam nu de leiding in handen en sloeg in de eerste ronde verschillende aanvallen van Phil Hill af. Jo Bonnier viel ver terug met een lekke band. Na één ronde had Stirling Moss een kleine voorsprong op de Ferrari van Phil Hill. Dan volgden Hans Herrmann, Dan Gurney, Graham Hill en Wolfgang Von Trips. Deze reden wel allemaal wiel in wiel. Ze reden eigenlijk te dicht op elkaar om veilig de vele bochten goed te kunnen inschatten. In South Curve, in de 2e ronde, raakte Graham Hill zijn BRM de Porsche van Dan Gurney. In de daarop volgende verwarring kon Wolfgang Von Trips opschuiven naar de tweede positie en Hans Herrmann naar de derde positie. Later die ronde kreeg Innes Ireland het letterlijk erg warm. Zijn Lotus vatte vuur en brandde volledig uit. Gelukkig was Innes Ireland op dat moment al uit de wagen kunnen klauteren. Hij hield er slechts lichte brandwonden aan over.

Na 5 ronden had Stirling Moss 15 seconden voorsprong op Phil Hill. 6 seconden verder volgde Wolfgang Von Trips. Verderop reed Jim Clark op de vierde plaats voor John Surtees en Hans Herrmann. Deze laatste moest echter de pit opzoeken met een probleem aan de koppeling. Ondertussen was Dan Gurney teruggevallen tot achter Richie Ginther en Willy Mairesse. Hij reed nu nog net voor Bruce McLaren. Het circuit droogde nu erg snel op en Wolfgang Von Trips kon nu voordeel halen door zijn keuze voor droogweerbanden. In de 8e ronde ging hij voorbij Phil Hill en opende de jacht op Stirling Moss. Deze had voor regenbanden gekozen en dat bleek een verkeerde gok te worden. Wolfgang Von Trips bleef aanvallen. Aan het einde van de 11e ronde was het gat nog slechts 6,9 seconden. Ook Phil Hill volgde nog vrij dicht. Zijn vorige ronde reed hij in 8’57,8” wat de snelste raceronde bleek te zijn.

Met nog drie ronden te rijden had Stirling Moss geluk want het begon opnieuw te regenen. Onmiddellijk kon hij zijn voorsprong terug uitbreiden. Wolfgang Von Trips en Phil Hill vochten voor de tweede plaats. Het duel ging door tot in de laatste ronde. Ze raakten elkaar en hadden geluk dat ze hun wagen onder controle konden houden. Wolfgang Von Trips klopte Phil Hill met 1,1 seconde verschil, maar 20 seconden eerder had Stirling Moss de race al gewonnen. Jim Clark werd vierde en John Surtees vijfde. Willy Mairesse verloor in de laatste ronde nog een zekere zesde plaats door van de baan te spinnen. De plaats werd overgenomen door Bruce McLaren. Later bleek dat deze overwinning de laatste zege was voor Stirling Moss in de Formule 1.

In de stand voor het wereldkampioenschap had Wolfgang Von Trips nu 33 punten. Phil Hill had er 29 en Stirling Moss 21. Bij de constructeurs had Ferrari 38 punten voor Lotus/Climax met 24, Porsche met 11 en Cooper/Climax met 10 punten.