De geschiedenis van de Grand Prix van Zuid-Afrika gaat terug tot in het jaar 1934. Dit jaar werd de wedstrijd echter voor het eerst opgenomen in het wereldkampioenschap Formule 1. Naast Ferrari was ook het team van Porsche afwezig. Alle Britse teams daarentegen tekenden wel present. In totaal schreven er zich 17 coureurs in. Naast de teams van BRM, Cooper, Lotus en Lola waren ook het teams van Brabham en UDT-Laystall aanwezig. De rest werd aangevuld met lokale rijders. De Grand Prix had het geluk dat het wereldkampioenschap nog moest beslist worden. Daardoor was er heel wat belangstelling zowel van de kant van de toeschouwers als van de kant van de media.

De trainingen begonnen op 2e kerstdag. Maar weinig rijders hadden echter zin om op die dag te racen. Op de tweede trainingsdag, op donderdag, was iedereen wel paraat. Graham Hill en Jim Clark staken er met kop en schouders bovenuit. Ze waren meer dan een seconde sneller dan de rest van het deelnemersveld. Op het einde van de namiddag had Graham Hill 1’30,0” op de klokken gezet. Dat was net 0,1 seconde sneller dan Jim Clark. Op de laatste trainingsdag kon Jim Clark de situatie echter in zijn voordeel omkeren. Hij reed 1’29,3” wat meteen goed was voor de pole positie. De verrassing was misschien wel de derde plaats van Jack Brabham in zijn eigen Brabham BT3.

De twee enige kandidaten voor de wereldtitel stonden naast elkaar op de eerste rij. Spannender kon de race op zaterdag niet beginnen. De Schot was na het vallen van de vlag als eerste weg. Op het einde van de eerste ronde had Jim Clark minder dan een seconde voorsprong op zijn rivaal Graham Hill. Daarachter volgden Tony Maggs, John Surtees, Bruce McLaren, Richie Ginther en Innes Ireland. Dan pas volgde Jack Brabham, die een slechte start had gemaakt. Dat Jim Clark in vorm was, had hij de afgelopen race nog bewezen. In de derde ronde reed hij al de snelste raceronde in 1’31,0”. Graham Hill kon, of wou, het tempo van Jim Clark niet volgen. Hij reed echter wel sneller dan al zijn andere tegenstanders. Achter Hill was er een groot gevecht aan de gang voor de derde plaats tussen Tony Maggs, John Surtees en Bruce McLaren. Bruce McLaren kon John Surtees passeren, maar een vijftal ronden later kwam de Lola coureur terug voorbij. In de volgende ronde ging John Surtees ook voorbij Tony Maggs. Ondertussen was Jack Brabham al opgerukt naar de zesde plaats. Hij reed net voor Trevor Taylor. Beiden hadden ze net Richie Ginther en Innes Ireland gepasseerd. Trevor Taylor zette Jack Brabham zwaar onder druk. Net op het moment dat hij een poging wou wagen om Brabham te passeren, begaf de transmissie van de Lotus het. In de 12e ronde zat zijn race er op.

Na 20 ronden was de voorsprong van Jim Clark al gegroeid tot 13 seconden. Graham Hill had ongeveer evenveel voorsprong op Bruce McLaren, die net voorbij John Surtees naar de derde plaats was gegaan. Het duel voor de derde plaats ging verder tot de 27e ronde. Dan maakte John Surtees een pitstop. Zijn motor maakte een raar geluid. Dit leidde tot zijn opgave. Bruce McLaren kon het vanaf dan rustiger aan doen. Hij werd op 3 seconden gevolgd door zijn teamgenoot Tony Maggs en op 15 seconden door Jack Brabham.

Ondanks het feit dat Jim Clark halfweg de race meer dan een halve minuut voorsprong had, bleef hij ‘pushen’. Het enige vermeldenswaardige feit in de volgende 20 ronden was dat Roy Salvadori de strijd moest staken met een lek in de benzinetank. Hij reed toen op een zevende plaats. Dan verscheen er plots een blauwe rookpluim uit de motor van Jim Clark. Binnen twee ronden moest hij de pit opzoeken. De oliedruk was weggevallen en zijn race en wereldkampioenschapsdromen waren over. Daarmee was Graham Hill zeker van de titel, wat er verder ook zou gebeuren. Hij ging echter door en pakte zijn vierde Grand Prix zege van dit seizoen. Bruce McLaren en Tony Maggs bleven samen en werden tweede en derde. Jack Brabham, die vierde eindigde, was de enige andere coureur die niet werd gedubbeld.

De eindstand van het seizoen 1962 kan je hier terugvinden.