Slechts 19 wagens schreven zich in voor de Grand Prix van Argentinië. De race werd eerst nog afgelast, maar ging uiteindelijk toch door ondanks de politiek onstabiele situatie in Argentinië. Niemand nam echter onnodige risico’s en de meeste coureurs werden geëscorteerd door bewapende bodygards om kidnappingen te voorkomen. Gelukkig moesten ze echter geen enkele keer in actie komen. Doordat de Grand Prix al plaatsvond in de maand januari, waren de meeste teams nog met hun wagens van het seizoen 1972 aanwezig. Frank Williams was echter al aanwezig met 2 van zijn eigen wagens. Deze waren echter ingeschreven onder de naam van Iso-Marlboro en de coureurs waren Howden Ganley en Nanni Galli. Ronnie Peterson van zijn kant maakte zijn debuut voor het team van Lotus, Clay Regazzoni en Niki Lauda bij BRM en Carlos Pace bij het team van John Surtees.

Op donderdagnamiddag was er al een onofficiële training, maar het serieuze werk begon pas op vrijdagvoormiddag. De training bestond uit 2 delen. Het eerste deel was 90 minuten lang en na een onderbreking volgde het tweede deel van 60 minuten. De BRM van Clay Regazzoni kon niet beter beginnen want van bij de start verpulverde hij het ronderecord met een tijd van 1’11,53”. Kort daarna brak er echter een wiel af zodat zijn training tijdelijk onderbroken werd. Zijn tijd bleef echter wel overeind tijdens de eerste 90 minuten. In het laatste trainingsuur gingen alleen Emerson Fittipaldi en Jackie Stewart sneller. Vier coureurs moesten het laatste uur al toekijken. De twee Iso Marlboro wagens moesten met mechanische problemen naar de kant, de Lotus van Ronnie Peterson had een probleem met de versnellingsbak en Arturo Merzario moest zijn Ferrari afgeven aan Jacky Ickx. De Belg kon dan bekijken met welke Ferrari hij de race zou rijden. Ondertussen hadden de twee coureurs van Surtees serieuze problemen met onderstuur van hun wagens. Deze werden veroorzaakt door de vering, maar door een gebrek aan reserveonderdelen kon men deze niet vervangen. Ook bij McLaren en Brabham waren er problemen. Daar waren het vooral de 26” Goodyear banden die voor wegliggingsproblemen zorgden.

Op zaterdag werd eenzelfde tijdschema gebruikt. De temperatuur lag echter veel hoger en amper enkele coureurs slaagden er in tijdens de eerste 90 minuten hun tijd te verbeteren. Ronnie Peterson was één van hen. Na zijn probleem op vrijdag, reed hij nu een tijd van 1’11,87”. Zijn teamgenoot, Emerson Fittipaldi, evenaarde deze tijd en enkel Jackie Stewart (1’11,53”) en Clay Regazzoni (1’11,62”) reden sneller. Eens te meer moest Arturo Merzario toekijken omdat er in de wagen van Jacky Ickx een nieuwe motor moest worden gemonteerd. Gelukkig kon de Italiaan wel deelnemen aan de laatste training. Dit kon niet gezegd worden van Peter Revson. Zijn McLaren had een motorprobleem waardoor hij moest toekijken vanaf de zijkant. Ook Carlos Pace, die versnellingsbakproblemen had op zijn Surtees, moest toekijken. In het laatste trainingsuur daalde de temperatuur en werden de rondetijden dan ook sneller. Tijdens de laatste 15 minuten was er een enorme activiteit op de baan omdat iedereen zijn persoonlijke besttijd nog wou verbeteren. Ronnie Peterson verloor bijna de controle over zijn stuur toen hij veel te wild over de curbstone in de haarspeld reed. Toch slaagde hij er in om zijn wagen onder controle te houden en 1’11,06” op de klok te zetten. Dit bleek echter maar goed te zijn voor de vijfde plaats. Clay Regazzoni had zich ondertussen verzekerd van de pole positie met een tijd van 1’10,54” terwijl Emerson Fittipaldi 1’10,84” reed. Jacky Ickx reed 1’11,01” en Jackie Stewart 1’11,03”. Ook alle andere coureurs verbeterden hun tijd met uitzondering dan van Peter Revson en Carlos Pace. De March 721G was niet echt op snelheid en de Iso Marlboro stond meer in de pit dan dat hij op de baan te vinden was. Desondanks konden alle coureurs zich kwalificeren voor de race!

Op zondag was het minder warm en dus een excellent raceweertje. Voor de race kwamen er meer dan 100.000 toeschouwers opdagen. In de loop van de voormiddag werd er nog een ongetimede sessie gehouden. Dan duurde het meer dan vijf uur vooraleer de Formule 1 wagens aan hun warming-up ronde begonnen. De 19 coureurs legden deze ronde probleemloos af en rond 16.30 uur werd de start gegeven voor deze 96 ronden tellende race. Het was een spetterende start met Clay Regazzoni en Emerson Fittipaldi zij-aan-zij. Ze werden nog vervoegd door François Cevert die vanaf de derde rij als een raket naar voren schoot. In de remzone wist François Cevert zelfs de leiding te nemen voor Clay Regazzoni en Emerson Fittipaldi. In de volgende bocht ging Clay Regazzoni voorbij de Tyrrell die vervolgens de twee wagens van het team Lotus achter zich had. Jean Pierre Beltoise reed op een vijfde plaats net voor Mike Hailwood, al ruïneerde de Surtees-coureur even verder zijn goede start door van de baan te spinnen. Voor hij terug op de baan verscheen, was iedereen hem al gepasseerd behalve dan de Iso Marlboro van Nanni Galli, die al gestopt was met een motorprobleem. Ook Mike Beuttler en Howden Ganley hadden op dat moment al problemen met hun wagen.

Na de eerste ronde had Clay Regazzoni een kleine voorsprong op François Cevert. De Argentijn reed elke ronde verder weg van de rest van het veld. In de derde ronde ging Peter Revson voorbij Carlos Reutemann. Net voor hem probeerde Jackie Stewart Denny Hulme te passeren. Zes ronden later was Jackie Stewart niet alleen Denny Hulme voorbij, maar ook Jacky Ickx. In de 16e ronde moest ook Jean Pierre Beltoise er aan geloven. Ondertussen hadden de twee coureurs van het team Surtees er al de brui aan gegeven. Carlos Reutemann was ondertussen op weg naar de pit omdat hij niet meer van versnelling kon veranderen. Ook Clay Regazzoni kreeg problemen toen zijn Firestone banden oververhit geraakten en zo minder aan de baan kleefden. Zo konden François Cevert, Emerson Fittipaldi en Ronnie Peterson terug aansluiten bij de leider van de race. In de 29e ronde nam François Cevert het commando over! Ondertussen was Jackie Stewart Ronnie Peterson gepasseerd en had de Schot zijn zinnen gezet op Emerson Fittipaldi. Een ronde later reed Jackie Stewart op de derde plaats! In de 32e ronde reden de teamgenoten bij Tyrrell op de eerste twee plaatsen in de Grand Prix van Argentinië. Clay Regazzoni kreeg immers steeds maar grotere problemen met zijn banden en verloor op enkele ronden tijd nog drie plaatsen. Ook Jean Pierre Beltoise had problemen met zijn Firestone banden. De BRM wagens vielen terug zodat alleen de Lotus wagens nog op jacht waren naar de Tyrrells.

Halfweg reden de vier wagens nog steeds erg dicht bij elkaar, al moest Ronnie Peterson wel wat afhaken door een probleem met de oliedruk op zijn Lotus. Emerson Fittipaldi van zijn kant probeerde meerdere keren om Jackie Stewart te passeren, maar telkens werd hij goed opgevangen door de Schot. In de 67e ronde viel Ronnie Peterson uit met een probleem aan zijn Ford-Cosworth motor. Ondertussen waren de BRM’s van Clay Regazzoni en Jean Pierre Beltoise ver teruggevallen. De Fransman reed op een zevende plaats achter Jacky Ickx, Peter Revson en Denny Hulme, terwijl Clay Regazzoni op een tiende plaats reed na een bandenwissel. Ook Jackie Stewart kreeg nu problemen met zijn banden. François Cevert reed langzaam maar zeker weg van zijn teamleader, die nu onder grote druk kwam te staan van Emerson Fittipaldi. In de 76e ronde ging Emerson Fittipaldi, tijdens het aanremmen voor de haarspeld, Jackie Stewart eindelijk voorbij. De Braziliaan ging direct op zoek naar François Cevert en vijf ronden later reed hij al in de Fransman zijn wiel. Deze was echter niet van plan om de leiding zonder slag of stoot af te staan. In de 86e ronde remde Emerson Fittipaldi net voor de haarspeld echter erg laat en nam zo de leiding over onder luid applaus van het publiek. Vanaf dan was het duidelijk dat Emerson Fittipaldi naar de overwinning reed. Op 4 seconden eindigde François Cevert op een mooie tweede plaats. Jackie Stewart werd derde terwijl Jacky Ickx vierde werd, ondanks het feit dat hij bijna zonder benzine kwam te staan in de laatste ronde. De andere punten gingen naar Denny Hulme en voor het eerst ook naar Wilson Fittipaldi. Dat kwam omdat Peter Revson op het einde nog terugviel door een motorprobleem. Hij moest ook Clay Regazzoni nog laten voorgaan, die uiteindelijk nog zevende werd. Deze laatste was de enige BRM die aan de finish kwam want zowel Jean Pierre Beltoise als Niki Lauda kregen nog af te rekenen met een motorprobleem. De lijst van finishers werd vervolledigd door Arturo Merzario, die veel last had van een nukkige versnellingsbak in de race, Mike Beuttler, Jean-Pierre Jarier en Howden Ganley. De laatste drie hadden wel een erg grote achterstand opgelopen door onvoorziene lange pitstops.

In de stand voor het wereldkampioenschap was Emerson Fittipaldi uiteraard de eerste leider. François Cevert had 6 punten voor Jackie Stewart met 4 en Jacky Ickx met 3. Bij de constructeurs had Lotus/Ford 9 punten voor Tyrrell/Ford met 6, Ferrari met 3 en McLaren/Ford met 2 punten.