GRAND PRIX VAN ZUID-AFRIKA 1974

XXth South African Grand Prix

VERSLAG VAN DE RACE

Training

Toen het Grand Prix Circus begin maart in Zuid-Afrika neerstreek en daarmee al een belangrijke stap dichter bij het Europese strijdtoneel was gekomen, was er in de energiecrisis al een duidelijke verbetering ingetreden. Links en rechts waren de eerder in het leven geroepen beperkende maatregelen ongedaan gemaakt en wat de autosport betrof: de eerste wedstrijden werden al weer georganiseerd. De strijd om de wereldtitel, dat was intussen komen vast te staan, zou voortgang vinden.

De connecties van de populaire wedstrijdleider Alex Blignaut, strekten echter zo ver, dat het doorgaan van Zuid-Afrika’s Grote Prijs al veertien dagen voor de gestelde termijn vast stond.

Het enige negatieve punt was het inperken van de zich gewoonlijk over enkele weken uitstrekkende officieuze voortraining, die vooral om klimatologische redenen (en ook omdat deze juist in een rustige periode viel) zeer geliefd was bij constructeurs en bandenmensen.

Peter Revson betaalde een breuk in de linker fusee van zijn Shadow DN 3/1A met zijn leven.

Hill, Fittipaldi, Hulme en Keizan, die allen vlak na het drama bij de onheilsplek arriveerden, konden de ongelukkige piloot niet meer redden. Door zijn dood werden vele meters vangrail vervangen door elastische vangnetten. Jarier werd natuurlijk door het UOP team teruggetrokken voor de race.

Maar desondanks waren er toch nog 28 rijders die aan de training deelnamen. Onder hen de broer van Jody Scheckter, Ian met een Lotus 72 D/6.

John McNicol, die een oude Lotus 72/3 had gekocht kon niet meedoen aan de training, er waren in de hele wereld geen reserveonderdelen voor te krijgen.

De nieuwe Lotus 76/2 JPS10 van Peterson was uitgerust met een sensationele automatische koppeling uitgerust. Ook nieuw was de BRM P 201 voor Beltoise en de nieuwe Hesketh 308 van Hunt.

Maar de pole ging naar de frêle Oostenrijker Niki Lauda met zijn Ferrari 312 B3.

Race:

De omstandige startprocedure deed bijna enkele rijders de das om. Na een opwarmronde, waarin niet ingehaald mocht worden, handelde de organisatie zo traag, dat de opstelling voor de dummy-grid uit de hand dreigde te lopen. De koelwatertemperaturen vlogen dan ook met sprongen omhoog, wat gezien de temperatuur van 28 graden in de schaduw nu niet direct aan te bevelen was.

Maar goed dat Carlos Reutemann niet op de eerste startrij stond, want dan had Lauda het een stuk moeilijker gekregen. Nu kwam de Argentijn slechts op gelijke hoogte met Niki, nadat hij Pace het nakijken had gegeven. Vlak voor Crawthorne moest Carlos achter de Ferrari invoegen; het duel was begonnen, de winnaar stond – naar de mening der experts – voor 50% vast.

De rest van het veld kwam na vele ‘omzwervingen’ gelijktijdig bij Crawthorne aan; Regazzoni en Scheckter broederlijk naast elkaar, Merzario tussen Hunt en Fittipaldi in geklemd.

De start van de Grand Prix

Peterson was de eerste uitvaller met een klemmende gasschuif, nadat Belso al na de eerste ronde was gediskwalificeerd wegens het aanduwen van zijn wagen bij de start.

Peterson nam met zijn blokkerende wielen zijn ploegmaat Ickx mee, en ook Mass en Pescarolo werden het haasje. Pace en Hulme werden een paar meter verderop nog het slachtoffer van deze kettingbotsing. Hulme kon na een mooie 360 ongedeerd de strijd hervatten.

Van de vier gestrande pechvogels was de BRM er het beste afgekomen en Pescarolo was dan ook als eerste weer op de baan. Bij de pitstop die volgde behoefde alleen de neus vervangen te worden.

De beide JPS-sen en de Surtees van Mass vergden echter een nadere inspectie, voordat ze de baan weer werden opgestuurd.

Maar ook voor Mass en Ickx stond de capitulatie voor de deur. De Belg zou zich echter pas na de zevende pitstop in zijn lot schikken!

Reutemann was inmiddels Lauda voorbij gevolgd door Regazzoni, Fittipaldi, Hailwood en de rest van het veld. Pescarolo en Watson waren toen al een keer gelapt en reden op een uitzichtloze positie. Lauda bleef zijn tegenstander als een schaduw volgen dus moest Reutemann volgas blijven rijden.

Verder naar achter kregen Fittipaldi, Hulme en Hailwood last van bandenvibratie.

Ze vielen wat plaatsen terug in het veld.

De beste show in deze fase van de strijd kwam van Beltoise, die zich evenals Stuck naar voren hadden gewerkt.

De Fransman wist in een bliksemaanval Hailwood te verschalken voor P4.

Na enkele ronde was een snel dalende oliedruk de oorzaak dat Regazzoni zijn Ferrari 312 B3 in de pits moest parkeren. De V12 had de geest gegeven.

Ook de tweede Ferrari verkeerde in moeilijkheden.

De afstand tussen Reutemann en Lauda werd zienderogen groter. Er kwam wederom een rauwe toon uit een Ferrari motor. De voorsprong op Beltoise leek voldoende…….

Maar ronde 75, Reutemann komt over de streep, nog drie ronde.

Toen een eeuwigdurende stilte……..

Enorme consternatie in de Ferrari pits en ook bij BRM.

Dan….. weer een wagen. De BRM van Beltoise.

Van Lauda geen spoor. Een defect in de ontsteking had zijn motor de das omgedaan.

Carlos Reutemann was verdiend winnaar. Zonder een overwinning ging Clay Regazzoni nog steeds aan de leiding van het WK.

Geschreven door Martin